No Image
خوش آمديد!
چرا امام حسین جنگید اما امام حسن صلح کرد؟ پيوند ثابت

وضع امام حسین در برابر یزید، مانند امام حسن در مقابل معاویه نبود، زیرا معاویه با تربیت جاهلی قریش بار آمده بود که پر از سخت‏کوشی بود، چون اینان قومی بودند که در بیابان‏های خشک و بی آب و علف می‏زیستند و چاره‏ای جز جان سختی نداشتند، گرچه از تجارت سود بسیاری می‏بردند. یزید در قصر شام زاده شد. یزید بدویت و جاهلیت قبیله کلب را از مادرش به ارث برد و هوش و زیرکی ‏قریش را از پدر آموخت، یزید وقتی حاکم مسلمانان شد، رفتاری بسیار متفاوت با پدر داشت، چنان که کردارش با سنت و سیره پیامبر (ص) و خلفای راشدین به شدت فرق داشت. نیز یاران و اعوان معاویه و یزید تفاوت بسیاری داشتند. اطرفیان معاویه سیاست‏دان و طرف مشورت بودند اما یاران یزید، جلادها و سگ‏های شکاری بودند که در پی شکارهای بزرگ می‏دویدند. سرشت اینان به گونه مردمانی مسخ شده و پریشان بود که سینه‏ای پر از حقد و کینه از آدمها داشتند، به خصوص از کسانی که بر عکس اینان، نیکوکار و درستکار بودند. شریرترین یاران یزید، شمر بن ذی‏الجوشن، مسلم بن عقبه، عبیدالله بن زیاد و عمر بن سعد بودند. شمر به پیسی مبتلا و زشت‏رو و کریه‏المنظر بود و پیرو مذاهب خوارج شد تا بدان جنگ و مبارزه بر ضد علی و فرزندانش (ع) را توجیه کند اما قصد محاربه با معاویه و فرزندنش را نداشت. شمر کسی بود که دین را بهانه و ابزاری برای کینه ورزی قرار می‏داد، و حاضر بود به خاطر مال و ثروت، دین یا کینه‏اش را به فراموشی سپرد.

می‏توانیم بگوییم که امام حسین نمی‏خواست با یزید بیعت کند حتی اگر منجر به کشته شدن او شود امکان نداشت چنان که امام حسن با معاویه پیمان بست، امام حسین با یزید بیعت کند، زیرا اوضاع فرق کرده و یزید همچون پدر نبود. اگر امام حسین با یزید بیعت می‏کرد، وضع حال وی پوشیده می‏ماند و مردم معتقد می‏شدند یزید امام بر حق است، در نتیجه می‏توانست دین را تحریف کند. از این رو حسین، جان و اهل و عیالش را در راه دین جدّش نثار کرد.

دسته: دسته‌بندی نشده | نويسنده: ashoora2013


ارسال نظر

*

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 
No Image No Image